Het einde van onze testbaan

Afgelopen vrijdag hebben we helaas onze testbaan op het werk weer moeten afbreken.
Deze ruimte zal weer dienst doen als archiefruimte, en daar past een racebaan niet tussen helaas.

Het afgelopen jaar hebben we echter met heel veel plezier in onze middagpauze de nodige rondjes kunnen rijden. Het ene ronderecord na het andere sneuvelde. Het laatste record staat op naam van ene Marco K. uit Keistad. Helaas heb ik geen tijd doorgekregen, maar het zal wel een rap rondje geweest zijn, Marco kennende.

Een leuke bijkomstigheid is dat we toch weer 2 collega's hebben kunnen bezielen met onze hobby, want hoe meer zielen hoe meer vreugd.
Gelukkig mogen we nog wel gebruik maken van de kantine op de zaterdagen, zodat we niet helemaal verstoken zijn van onze geliefde racehobby.
Het zou mooier zijn als we een vaste baan in de omgeving van Soesterberg konden leggen, maar helaas. De huur van zo'n ruimte is vaak te hoog voor een kleine groep als de onze, maar als iemand nog ruimte over heeft...........horen we dat natuurlijk heel graag.

Ik moet zeggen dat bij Ron en mij toch wel lichte emoties los kwamen toen we eenmaal alles weer opgeruimd hadden. Maar we wisten waar we aan begonnen toen we de baan installeerden, indien nodig moest de baan ook weer zo opgeruimd worden. Het einde dus van veel race plezier tijdens de lunch, en weer terug naar de werkelijkheid.

Nu weer plannen maken voor de eerst volgende racingday in onze kantine, dat zal waarschijnlijk wel augustus worden, nog een flinke tijd wachten dus.

En dan nu even iets heel anders

Onze collega en racemaatje Ton is een waar teken talent.
Al jaren maakt hij schitterende tekeningen voor collega's die de dienst verlaten en voor de jaarlijkse motortocht. Tevens verschijnen er nogal eens satirische prenten in de wandelgangen, die een bepaald ondertoontje hebben over de gang van zaken op ons(toekomstige nieuw) bedrijf .
Al een tijdje probeerde ik Ton over te halen om voor Sidetrack Slotracing ook een leuke tekening te maken. Echter....Ton stond droog v.w.b. ideeën, gelukkig is het dan toch nog gelukt, en heeft hij zijn belofte waar kunnen maken.  
Onze Ton is is een beetje te vergelijken met Freek de Jonge. De teksten van Freek moet je namelijk meerdere keren lezen/horen, wil je de dubbele betekenissen er uit kunnen halen. Bij de tekeningen van Ton is dat net zo. Zo kan hij in een tekening vertellen wat voor een *** je bent, zonder dat je het door hebt, en hem er nog dankbaar voor bent ook. Dat is een groot talent. Gelukkig heeft hij zich voor onze groepstekening beperkt tot wat enkele( voor ons bekende) grapjes.
Ton bedankt, gelukkig weten alleen wij vieren wat jij er echt mee bedoeld (toch??????)

Racingday 8 maart 2013

Afgelopen zaterdag hebben we eindelijk weer eens een Racingday gehouden in onze bedrijfskantine.Na kort beraad hadden we enige tijd geleden besloten om een nieuwe layout te kiezen voor onze baan. De vorige layout konden we bijna met onze ogen dicht rijden, dus ben ik druk aan het tekenen gegaan, om een baan te ontwerpen met meer uitdaging.

Dit is goed gelukt. De nieuwe layout is een combinatie van onze twee vorige banen met een nieuw tussenstuk. Ook is er aan het begin van het lange rechte stuk, een heel listig knikje geplaatst om de snelheid er heel even uit te halen, en eventuele opsteigers en laagvliegers te voorkomen. Nou dat is redelijk gelukt!! Helaas vergaten we regelmatig dat deze knik er zat, en kon het gebeuren dat menig automobiel van baan veranderde of zelfs tegen de Dunlopbrug aan knalde.

Daar deze verdraaide knik regelmatig een veldslag onder de slotcars veroorzaakte en waardoor menigeen zijn Waterloo vond, na het nemen, lees vergeten, van dit obstakeltje, werd met grote meerderheid besloten deze knik de Waterloo-curve te noemen. De banen 1,2 & 3 zijn best lastig maar kunnen na enige rondjes oefenen redelijk goed genomen worden. Baan 4 is echter een heel ander verhaal, dit is de buitenste baan, en deze heeft een paar zeer lastige binnen en buitenbochten. Vooralsnog is het niemand gelukt om dezelfde rondetijden te rijden in baan 4, als in de andere drie banen.

We hebben ook deze dag geen echte wedstrijden gereden, maar toch werden er af en toe flinke robbertjes uitgevochten met de diverse auto's. Helaas sneuvelde bij een Fly Lola B98, het oogje waar de slotgeleider in zit, en moet er een nieuwe bodemplaat aangeschaft worden. Gelukkig konden we, toen alle (kale) koppen weer dezelfde richtig op wezen na dit heftige ongeluk, verder gaan met de rest van ons ongeplande programma.



Natuurlijk werd ook weer de inwendige mens niet vergeten, en konden we volgens traditie genieten van onze loempia en patat. Ook tijdens de koffie/thee pauzes waren we ruimschoots voorzien van diverse lekkernijen, die dan ook zonder problemen in menig buikje verdwenen. Ons motto is bovenal genieten op zo'n racingday en de lekkere hapjes helpen daar zeker bij.



Na de lunch werden nog even de Aston Martins van BlackArrow en NSR op de baan gezet voor wat foto's voor een volgend artikel. Ondanks dat we flink moesten wennen aan de nieuwe baan, kunnen we weer terug kijken op een zeer gezellige dag. Nog even een tip voor dit weekend: vergeet de SLN beurs in HOUTEN niet, aanstaande zondag 16 maart!!

Negen uurs race in Witmarsum

Een aantal dagen na mijn race avontuur bij Slotracing Friesland, werd ik opgebeld door Jacqueline.

Heb jij misschien zin om mee te doen aan een 9 uurs race op zondag 2 februari?? Tja, dat kwam nogal onverwacht die vraag. Gelukkig hoefde ik niet lang na te denken, want een endurance race had ik al een lange tijd op mijn to do lijstje staan.

Afgelopen zondag was het dan zover. Om 6 uur 's ochtends vertrok ik vanuit mijn woonplaats richting Hans Licher, met wie ik verder mee zou rijden naar Witmarsum. Toen ik daar rond 6.30 uur aankwam, was het even schrikken........in huize Licher was alles nog donker. Shit, was ik nu in de war??? Dan maar eventjes wachten in de auto en na 10 minuten voorzichtig even kijken of er al leven in de tent was in huize Licher. Gelukkig....er brandde licht. IT GIET OAN!!! Hans had zich verslapen, maar was gelukkig toch nog redelijk op tijd wakker geschrokken. Iets later dan gepland gingen we dan toch op pad.

Om 8.15 uur stapten we bij Guus en Jacqueline in de winkel. Het was al aardig vol. Er zouden 4 teams rijden met elk drie rijders. Ik zat in team 4, samen met Ronnie en Sander, twee voor mij totaal onbekende slotracers. Dat mag de pret echter niet drukken op zo'n dag. Rond 9.30 uur (een half uur later dan gepland) begonnen de eerste races.

Iedereen reed een stint van 45 minuten en daarna was het volgende teamlid aan de beurt op dezelfde baan, totdat het hele team gereden heeft. Wij begonnen op baan 3 en Ronnie mocht als eerste van ons team rijden met de door hun uitgekozen NSR P68.

Een lastige auto zou later blijken. Waarschijnlijk was dit het vrouwtjesmodel, want ze schudde aardig met haar achterste. Na 45 minuten had Ronnie 231 ronden gereden. Sander mocht als tweede rijder van ons team aantreden. Ook hij had aardig wat problemen met het weggedrag van de P68, maar wist toch na 45 minuten 223 ronden er uit te persen. En toen....mijn debuut in de endurance racerij. Gewaarschuwd door mijn teamgenoten, begon ik heel rustig mijn rondjes te rijden. Er stond niets op het spel voor mij, dus ik kon mooi de baan verkennen en de auto proberen te leren begrijpen. Ik kan je vertellen dat de P68 van NSR niet op mijn wenslijstje komt te staan. Toen de tijd was verstreken had ik slechts 217 rondjes gereden, het minst van allemaal. Maar hé, what the F*CK, ik vond het fantastisch en keek uit naar de volgende stint. Ronnie en Sander besloten om van auto te wisselen en er werd een Ford MK IV van stal gehaald.

De gekleurde NSR banden werden verwisseld en Ronnie mocht aan zijn tweede stint beginnen op baan 4.

De snelheid en het gedrag van deze auto was vele malen beter dan zijn voorganger. Ronnie reed 240 rondjes, Sander 231, en ik 230 rondjes. Ondertussen was het team van Kevin, Eddy & John druk bezig de concurrentie van de baan te vegen met hun witte MK IV. De teamgenoten Hans en Guus hadden hun eigen onderlinge strijd, want de oudjes deden niet voor elkaar onder gedurende de hele wedstrijd. De sfeer was heel gemoedelijk: geen geschreeuw of gezeur als iemand een ander van de baan reed; een excuus was al voldoende. En zo hoort het ook. Tenslotte ging het nergens om en was dit slechts een goede training voor het

WRE in Italië.

Als laatste reed ons team op baan 2 en ik vond dit een heerlijke baan om op te rijden. Ronnie reed 229 ronden, Sander  235, en ik 227 rondjes. De laatste stint werd helaas geschrapt, want anders zou het te laat worden voor een aantal deelnemers. Al met al was het een behoorlijke uitdaging voor mij, want ik had nog nooit zoveel tijd achter elkaar gereden op een baan. Het feit dat deze baan  redelijk nieuw was voor mij, was ook niet bepaald in mijn voordeel. Echter, ik zou het zo weer doen! Guus en Jacqueline hebben weer een fantastisch evenement georganiseerd. Super gedaan!!

Na afloop zijn we nog even aan de overkant een hapje gaan eten met een aantal mensen en daarna gingen we weer op huis aan. Een zeer geslaagde dag mag ik wel zeggen en ik denk dat ik dit vaker ga doen. Dat wordt dus veel oefenen bij Sidetrack Slotracing en als het kan ook bij Slotracing Friesland. Hans, John, Kevin, Guus & Jacqueline en de rest van de aanwezigen (natuurlijk ook mijn teamleden Sander en Ronnie): enorm bedankt voor deze leerzame en gezellige dag!

Zondag 26-01-2014: Classic Cup in Marrum (Racing Unlimited)

Het nieuwe Classic Cup seizoen werd afgetrapt in het hoge noorden.

Zondagochtend ging de wekker. Dat gebeurt niet heel vaak en zeker niet op dezelfde tijd als doordeweeks, namelijk 05:45 uur (zucht…). Om half zeven pikte ik Marco Karman op en gingen we richting Marrum. De weersvoorspelling sprak van sneeuw, ijs en andere ellende. In Leeuwarden zagen we de eerste besneeuwde auto`s al.

Rond half 9 waren we in Marrum, waar de eersten al hun rondjes aan het rijden waren. Zelf vind ik het leuk om in Marrum te rijden. De sfeer is goed en het is een uitdagende baan. 

Daarbij hadden we het  vooruitzicht op een goede lunch!

Dus tijd om ook maar eens een paar rondjes te rijden. Met een hand vol auto’s gingen we naar de baan om eens te zien welke auto goed reed en welke wat minder. Mijn keuze viel  op een Fly Ford GT40; een winterprojectje zal ik maar zeggen uit de oliebollenverkoop van de Slotraceshop. 

Toch bleef de auto – net als op onze thuisbaan – wat weerbarstig en wispelturig. Hij reed hakkerig op het gas en onbetrouwbaar in de drift. Maar als je er al zoveel tijd in hebt gestoken, dan moet het ook maar gebeuren. Marco koos voor de Chaparalle van Slot.It in M&M uitvoering.

Ook tijdens de wedstrijd met 19 deelnemers bleef mijn  Fordje kwispelen en rollen, maar uiteindelijk bleef de moeite niet onbeloond: een 2^de plaats in de standaardklasse was het resultaat!

Resumerend, een geslaagde dag met een prima verzorgde catering. Dank daarvoor! De terugreis was nog een behoorlijk barre tocht. Met ijzel vertrokken we uit Marrum. In Leeuwarden sloeg dit om in regen en dit stopte vervolgens niet meer. Na twee uur achter de ruitenwissers kwamen we gelukkig weer veilig thuis. De woensdag na de race kwam mijn Ford weer op de baan bij Keistad Slotracing. Ook hier vertoonde hij hetzelfde vreemde rijgedrag. Ivan ontdekte uiteindelijk de oorzaak: de bodemplaat bleek gescheurd bij de motormount, met als gevolg een wel erg beweeglijke achterzijde. Inmiddels is het euvel verholpen en lijkt de Ford er weer klaar voor.

Op 23 februari a.s. is de volgende Classic Cup race. SRA: ik kom er aan!!!

Dennis

Van magneetbaan naar wedstrijdbaan: zes jaar Sidetrack Slotracing Soesterberg

In dit artikel een terugblik op alweer zes jaar Sidetrack Slotracing. Het begon ooit met een simpel racebaantje.

Ieder van ons heeft ooit wel eens plat op zijn buik voor de kachel zijn eerste racebaantje gelegd. Faller, Fleischman of Carrera. Naar mate je wat ouder wordt verdwijnt dat spul in de kast om daar ooit weer eens uit te komen. Het zal 2006 zijn geweest dat ik, aangestoken door René, een Nincobaan kocht met twee BMW M3’s. Binnen no time begon dit al aardig uit de klauwen te lopen en had ik ineens  15 auto’s.

De Slotraceshop in Putten en de SLN beurzen waren de ideale vindplaatsen. Omdat René nog veel meer baanstukken had en ik inmiddels ook, kwam het idee om eens een keer een hele grote Nincobaan neer te leggen. Maar waar? Natuurlijk…..in onze kantine! 31 mei 2008 was de allereerste keer in onze rijke traditie van racen, lekker eten en sleutelen. 

Vanaf dat moment werd er gemiddeld vijf keer per jaar een grote baan gelegd met steeds weer een andere lay-out. De eerste paar keren was het nog tweebaans met magneet auto’s en heel veel kinderen…. Op 22 november 2008 werd de eerste vierbaans gelegd (Monza), met curbstones en vangrail! Al een hele verbetering en het ging ook al stukken sneller. Maar nog steeds met magneet! “Die moet je er gewoon uithalen, dan wordt het racen nog leuker”, zei Klaas Bos van de Slotraceshop. En hij had gelijk. Het ging nog sneller, maar nu moest je rechtervinger nog meer getraind worden. En dat lukt met die standaard Ninco 55 ohms regelaartjes niet echt, dus gingen we op zoek naar het betere spul. Dat werden dus Parma regelaars.

Ook de baas kwam een keer kijken en de volgende keer kwam die prompt, inclusief zoonlief, met een paar nieuwe auto’s meerijden. De oom van René was ook nieuwsgierig en was onmiddellijk besmet met het racevirus. Ruud kwam de volgende keer ook met nieuwe auto’s en een …regelaar. Inmiddels hadden we een nieuwe collega, Dennis, die dat gepruts met autootjes ook wel aardig vond. Kortom, nummer 4 had zich gemeld bij de club. Ook collega Ton vond die verschillende auto’s vooral mooi om te zien en sloot zich bij ons aan. Zie hier clublid nummer 5 

Wat in het begin nog amateuristisch ging, begon inmiddels al aardig trekjes van een clubje te vertonen. Wat wordt de baanlay-out, wat voor regelaar met welke weerstanden, wat voor motoren, welke autoklassen, tijdmeting, baanspanning, noem maar op…. In goed onderling overleg zijn al deze zaken besproken en vastgelegd, zodat we nu nog steeds op een baan rijden van wedstrijdformaat. Zoals gezegd, een keer of 5 à 6 per jaar zijn we de hele zaterdag druk met onze gezamenlijke hobby. Inmiddels heeft René een heuse blog gemaakt waarin allerlei informatie en verslagen worden vermeld. Niet alleen van onze racebaan, maar ook van interessante bezoekjes aan circuits of beurzen. 

Ook aan de outfit is gedacht en is er een heus clubshirt in de maak. De blauwe prototypes worden inmiddels al gedragen. Een belangrijk onderdeel van onze clubdagen is het gezamenlijke eten tussen de middag, ook wel bekend onder de naam “snavelen”.

Ouderwets frites frituren, loempiaatje o.i.d., sausje erop en gaan… met een lekker muziekje erbij! 

Sinds afgelopen zomer hebben we ook een heuse oefenbaan op zolder!! Tweebaans Ninco met tijdmeting, verlichting en hoogteverschillen. Nu staan we in de middagpauze soms te knijpen om de snelste tijden. Ook leuk om ’s avonds op te rijden, licht uit en koplampen aan…..

Al met al toch een behoorlijke evolutie deze afgelopen zes jaren. Wat ik al zei: het lijkt bijna een echte slotraceclub. Dat maakt dat je soms keuzes moet maken. Zoals het feit dat we geen kleine kinderen meer willen toelaten. Het wordt gewoon te druk om de baan; sorry papa’s! Ook bezoekers zijn van harte welkom, maar graag in overleg. Het komt wel eens voor dat we met veel te veel mensen in de kantine staan. Vandaar dat we bezoekers ‘s middags ontvangen. Wat de toekomst nog meer gaat brengen? We zien het wel. Hopelijk kunnen we de kantine blijven gebruiken. Aan ons zal het niet liggen, we zijn nog steeds behoorlijk besmet met het slotracevirus!

Ron.

Een avondje racen bij Slotracing Friesland

Een tijdje geleden waren Hans en John (vader en zoon) bij ons op visite tijdens een van onze racedagen. Omdat Hans dicht bij mij in de buurt woont, werd het idee geopperd om eens mee te gaan naar Guus en Jacqueline in Witmarsum (Fr.). Daar wordt op vrijdagavond met een aantal mensen gereden. Tijdens de laatste slotracebeurs in Houten wist Jacqueline me te vertellen dat hun huidige baan (Fleischmann) er uit zou gaan, en dat ze een Ninco baan er voor terug zouden krijgen. Als deze klaar was, had ik dan zin had om te komen racen? Tja, wat doe je dan als twee mensen je hetzelfde vragen binnen korte tijd??? Afgelopen vrijdag ben ik dus met Hans en zijn twee zoons naar Friesland afgereisd. Na een klein uurtje reizen kwamen we aan in Witmarsum bij de winkel van Guus en zijn vrouw. Het was redelijk druk, dus van meteen racen kwam het niet echt. Dat was ook niet erg, want ik was eigenlijk al meteen met Guus aan de praat geraakt.

Na verloop van tijd werd het toch wat minder druk en was het tijd om met mijn bolides de baan te verkennen. Het feit dat het een Nincobaan is, is toch wel een klein voordeeltje vind ik. Omdat wij in Soesterberg ook op een Nincobaan rijden is dit toch wel lekker vertrouwd. De baan heeft een aantal lange rechte stukken, afgewisseld met een aantal makkelijke en juist uitdagende bochten. Het is een redelijk technische baan, technischer dan ik gewend ben in Soesterberg, maar wel goed te doen. Wat dat betreft is daar goed over na gedacht. Er zouden makkelijk wedstrijden op landelijk niveau op gereden kunnen worden, want deze baan doet zeker niet onder voor de overige wedstrijdbanen elders in het land. Tegen het einde van de avond, zo rond 12 uur, waren de mannen en ik alleen nog maar met Guus en Jacqueline en hebben we nog lekker gereden met de Ninco Megane.

De Ninco Megane deed het op deze baan erg goed. We reden met de laatste versie van deze Ninco telg en we hebben veel lol gehad om de capriolen van Hans en zijn jongste zoon. Zij hadden volgens mij nog iets uit te vechten... John daarentegen was lekker bezig en reed zeer geconcentreerd en ik kon hem niet bij houden. Zijn auto had toch wat meer grip dan mijn Megane, die wel weer ietsje sneller was op het rechte stuk. Ook in Soesterberg gaan we met deze nieuwe Megane van Ninco wedstrijden rijden, want deze auto heeft veel potentie, mede dankzij zijn snelle motor.

Omdat ik een hele koffer met auto's had meegenomen, heb ik diverse auto's lekker even aan de tand kunnen voelen. De Fly Porsche 911 GT1 98 Evo 3 deed het op deze baan erg goed met zijn Sloting plus motor. Maar misschien ga ik er toch een iets snellere motor in zetten, speciaal voor deze baan. Mijn NSR Mosler doet het altijd goed op welke baan dan ook en zo ook hier. Met name de rechte stukken  zijn ideaal voor zijn King 25 krachtbron. Ook de bochten waren geen probleem, want ik heb geen schuivers gemaakt met deze auto.

Een andere auto die zich hier erg goed voelt, is de Riley van Sideways. Net als de NSR Mosler, kun je met deze bolide heerlijk boenderen op deze uitdagende baan. Na afloop hebben we nog een tijdje zitten kletsen en wat ideeën geopperd  over het een en ander op het gebied van slotracen in Nederland. Het is heerlijk praten met een koppeltje mensen die het het beste voor hebben met onze hobby c.q. sport. Guus en Jacqueline zijn erg ambitieus wat dat betreft en dat is ook precies wat ons racebaan wereldje nodig heeft in Nederland.

Natuurlijk heb ik ook nog even rondgekeken in de winkel. Daar ligt bijna alles wat je maar zoekt voor het slotracen, keurig opgestapeld en makkelijk te vinden. Ik was nog op zoek naar een bodemplaat voor mijn Ninco Mosler. Helaas hadden ze deze net niet op voorraad, maar wel lag er nog een complete 2e hands Mosler van Ninco. Deze mocht ik voor een leuk bedrag meenemen. Na afloop van de avond ging ik met wat onderdelen, twee Moslers (Ninco en NSR), heel veel goede tips en een geweldige indruk weer naar huis.

Het was rond drie uur 's nachts voor ik thuis was, maar ik heb een heerlijk avondje gehad, mede dankzij Guus, Jacqueline, Hans en zijn twee zoons. Ik kan het iedereen aanraden om eens te gaan kijken in de winkel van Slotracing Friesland, want het is absoluut de moeite waard. Ik ga er zeker weer heen!!